Konuşmak istediklerim var. Ama kimle ney ile bilmiyorum. Beni rahatsız eden duygular var içimde son bir kaç gündür.
Evimi özledim. Şu çocukken yaşadığım evimi özledim. Üşüdüm birazcıkta.
Aslında yalnızlığın hep benim kaderim olduğuna inandım. Bu özlem ve belki bu üşüme o yüzdendir. Kaç kişi böyle hissetmiştir bazen kim bilir. Farkım olduğuna düşünenlerdendim uzun süre. Şimdi bakıyorum da yanılmışım. Sevgilim bile bir farkımı görmüyor artık başkasından. İşte annem beni hala doktor mühendis zannediyor. O da sayılmaz zaten. Kendimi olmak istediğim kişi olmak için zorluyorum. Yüreğim de yara hissediyorum. Ağır sanki bu ara.
Konuşmak istiyorum çünkü artık eskisi gibi konuşamıyorum. Küçükken sadece ben vardı. Şimdi ise hem ben hem de üzerimde ki beklentiler var. Yalnızlığımın bile bir beklentisi var. Beklentiler konuşturmaz adamı. Çünkü her şeye cevabı vardır.
Fark ettim de en son ne zaman ağladım hatırlamıyorum.
Not: Bu yazdığımın hiç bir anlamı yok. Ama eğer olur da biri okurda aynı duyguları hissederse hiç unutmasın yazımı. Çünkü yalnız değilsiniz.
-Would you like to have some ıce cream young man ?
-Alayım bacım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder